Voordat
onze natuurbelevenissen per dag worden beschreven, is het goed eerst eens
iets te vermelden van de gebieden waar we onze 8-daagse trip hebben
doorgebracht, als ook onze overnachtingsplek. Zoals de titel al doet
vermoeden maakten we dit jaar een natuur- en vogeltrip langs de Zwarte
Zeekust van zowel Bulgarije als Roemenië. Ons verblijfadres, van waaruit we
onze dagtrips onderna-
men, betrof: Branta Birding Lodge, gelegen aan het Meer van Durankulak. Dit
hoog- waardige driesterren appartementencomplex, vormt, zoals we zelf hebben
mogen ervaren, een mooie en rustige uitvalsbasis voor vogelaars,
natuurfotografen en overige natuurliefhebbers. Het complex en de
natuurreisorganisatie Branta Tours
wordt beheerd en geleid door het aimabele echtpaar Tatyana Simeonova en
Pavel Simeonov.
Pavel is een vooraanstaand musicus, die verder
gespecialiseerd is in vogels van Bulgarije en omliggende Balkanlanden. Hij fun-
geert tevens als reisleider van meerdaagse natuurreizen. Ook wij hebben 2 dagen
van zijn uitmuntende gebieds- en vogelken-
nis
gebruik mogen maken. De overige dagen hebben wij naar eigen inzicht en
avontuurdrang ingevuld.
De Lodge biedt uitstekende mogelijkheden voor dagelijkse
observatietrips naar de Bulgaarse en Roemeense lagunes,
langs de Zwarte Zeekust, door bloemrijke steppegebieden,
natte habitats, oude bossen en bezoekjes aan de Donau-
delta. Twee bezochte gebieden lichten we er voor u uit, te
weten het Durankulakmeer en de Donaudelta. Het Duran-
kulakmeer ligt in het uiterste noordoosten van Bulgarije, na-
bij de grens met Roemenië en wordt door een smalle dui-
nen strook gescheiden van de Zwarte Zee. Het open wa-
ter is omringd door grote stroken moeras met rietvelden.
Het Durankulakmeer is niet alleen een aanrader
op ornithologisch vlak; ook amfibieën en reptie-
len zijn er rijkelijk
vertegenwoordigd. In de win-
ter is het de
belangrijkste overwinteringplek
voor de bedreigde roodhalsgans.
In Roemenië komen circa 3000 meren voor, waarvan verschillende in het Donaudal
en de Donaudelta. De Donau is omzoomd
door wilgen en populieren, behalve in de
wijde delta, waar uiteenlopende soorten riet wijdverspreid zijn, soms in de vorm
van
drijvende rieteilanden. De plantengroei in de Donau-delta is zeer divers.
Het grote reservaat aan de Zwarte Zee is beroemd
van wege zijn rijke vogelwereld.
De Donaudelta vormt namelijk een kruispunt van vijf vogeltrekroutes, waar
ruim 300 vogelsoorten gebruik van maken om er op
krachten te komen en te
fourageren. Het aantal vogels kan in de winter oplopen tot meer dan 2 miljoen.
1 mei (zaterdag)
Om half 7 vertrekken we (Wim, Jan, Johan, Jos, Marietje, Henk en Sylvia) vanuit
Twente met een taxibusje naar het vliegveld
van Düsseldorf. Van daaruit vliegen
we met Air Berlin via Burgas (tussenstop) naar het Bulgaarse Varna, waar we om
15.00 uur
(plaatselijke tijd) aankomen. Wim zit in het vliegtuig naast een
90jarige mevrouw die de Kilimanjaro in haar leven al eens heeft
beklommen en nu
voor een kuur naar Bulgarije afreist.
Na allerlei plichtplegingen te hebben vervuld,
rijden we verwachtingsvol vanaf het vliegveld
met twee volgetankte Skoda Octavia’s ric ting
Durankulak, niet ver van de Roemeense
grens.
De tocht voert ons dwars door golvende ak-
kers
en bloeiende koolaadvelden
met hoog-
spanningsleidingen en kleine dorpjes. Onze
eerste indruk van deze
grootschalige land-
bouw omgeving qua natuur- en vogelbeleving
is op de doorgaande
wegen aanvankelijk po-
vertjes. Wel zien we geregeld karren met paar-
den in de berm
en er wordt nog met de zeis
gemaaid.
Het is voortdurend oppassen geblazen
om de gaten in het wegdek te ontwijken. Aanvankelijk stuur je van links naar
rechts
over de weg, maar al snel raak je er aan gewend. Waar we ook aan moeten
wennen is om de snelheid bij de dorpjes terug te
brengen tot 50. De loeiende koe
op de TomTom brengt ons al snel wat snelheidsdiscipline bij. De walky-talky’s
aan boord doen
eveneens goede diensten. Naast waarnemingen wordt er heel wat
onzin de ether in geslingerd. De stemming zit er aardig in.
Na een voorspoedige
reis komen we aan bij de Branta Birding Lodge aan het meer van Durankulak, waar
we zijn ingekwar-
tierd. Daar
worden we hartelijk verwelkomd door Tatyana
Simeonova en Pavel Simeonov.
Na een korte kennismaking en een bezichtiging van onze smaakvol ingerichte
kamers, maken we een verkenningswandeling
naar het Durankulakmeer.
Het is
inmiddels al half 8 geweest en nog niet donker. We genieten meteen al van een
prachtige zingende Grauwe gors en
vele Grote karekieten. Als karekieten zingen
zie je de prachtige rode binnenkant van de snavel. Verder hoor je overal de kara-
kteristieke roep van de Koekoek, wat menigmaal overstemd wordt door het
geluid van talloze Vuurbuikpadden en Boomkik-
kers. Zij geven een waar concert ten
beste. Verder zien we in de korte tijd, die ons nog rest, leuke soorten als
Purperreiger,
Boomvalk die libelles vangt), Aalscholver, Balkankwikstaart (Feldegg)
en Roodstuitzwaluw.
Aan de hand van de zang worden daarnaast ook nog snel
even soorten gedetermineerd als Noordse nachtegaal, Waterral,
Kleinst Waterhoen
en Snor. Dat zijn me zo al soorten! En al die sterren bij het invallen van de
duisternis, geweldig! De hele avond
kwaken de kikkers / padden er lustig op los.
Alles is heel apart en vredig.
Het avondeten bestaat uit karbonade
met aardappelen en
sla. Het toetje is heel zoet en smaakt naar honing. Deze eerste
avonddrinken we wat na, maar doen het
op verzoek van
Tatyana rustig aan. Een Engels echtpaar met een tussenstop
op een
cruise van de Zwarte zee tussen Varna en Constanta
(ten zuiden van de Donau-Delta) is die dag ook gearriveerd.
Pavel laat direct al merken wat een
geweldige musicus hij is.
Wat kan hij piano spelen en zingen!
Overweldigend! Hij praat ons tot na twaalven bij over de vogelrijkste
natuurgebieden in de buurt en noemt daarbij soorten,
waar we onze vingers bij
aflikken. Om half één zoeken we onze bedden op. ’s Nachts wordt Henk door een
mug gestoken, die
dat vervolgens met de dood moet bekopen.
2 mei (zondag) :
Shablameer - Shablacamping - Tjulenovo - Kamen - Balgarevo - Kaliakra
Al vroeg maken de vogels ons wakker. De zon schijnt en de lucht kleurt blauw. Na
het ontbijt krijgen we van Tatyana een goed
gevulde picknicktas mee om de dag
mee door te komen. Op aanwijzing van Pavel brengen we allereerst een bezoek aan
het
nabij gelegen en bloemrijke Shablameer.
Onderweg zien we tot twee maal
toe een schaapherder met
kudde en hond. Op vogelgebied is er direct al veel te
bele-
ven. Naast een leucistische Grauwe gors, zijn dat bij het Sha-
bla meer en bij
de Shablacamping onder meer:
In het riet van het aangrenzende Lagunemeertje zingen de Kleine Karekieten er
lustig op los en is ook het
onmiskenbare geluid
van Woudaapjes
is te horen. Geregeld vliegen er Purperreigers op. Citaat van Jos bij al dit vogelgeweld: “Het kwekt en het
döt, het zingt en
het flöt. De lug hef n’n mooien kleur en FC Twente steet mooi met 1-0 veur!!
Uiteindelijk winnen onze Twentse
voetbalhelden die dag de landstitel met 2-0!
Als echte Tukkers kunnen we het niet laten om voor de details toch maar even
contact te leggen met het thuisfront.
Daarna rijden we over een kustweg richting Kavarna. Vlak voor de kust, bij een
oude pier wordt even gepicknickt. Even later
hebben we zicht op de Zwarte Zee.
Oordeel zelf: Hoezo Zwarte Zee?
Hier en op de vervolgroute worden onder
meer waargenomen:
De picknickplek ligt bij een camping bij Ka-
men Briag, een vissersdorp met bijna alle-
maal half afgebouwde en leegstaande hui-
zen.
Hier wordt ook onze eerste Wilde
Kat (Felis
silvestris) gezien. We volgen de weggetjes
langs de rotskust met veel
lichtblauw ge-
kleurd Frans vlas en wikke, in de kleuren don-
ker rood en paars. En
dan ineens 2 prachtige
Scharrelaars, die waarschijnlijk net gearri-
veerd zijn uit
hun overwinteringgebied.
Wat een pracht-beesten en ze laten zich nog
portretteren ook. Een eindje verderop zitten een Wielewaal en een Klapekster
gebroederlijk in een struik. Aansluitend wordt een Hop op een draad waargenomen
en laat een Veldleeuwerik zich horen en
zien. Langs de kant van de weg en ook op
de weg zelf komen verschillende Kalanderleeuweriken los.
Ze zijn
gemakkelijk herkenbaar aan hun zware bouw en dito snavels. Ook zijn kleinere
neefje, de Kortteenleeuwerik, kan al
gauw op de snel groeiende lijst worden
aangekruist.
Nadat we in de buurt van Kaliakra een 4e leeuweriksoort (Boomleeuwerik) hebben
opgespoord, maken we een heerlijke wan-
deling met zicht op een fraaie rotswand.
Erboven scheren 3 soorten gierzwaluwen, waartoe de Alpen- en Vale gierzwaluw.
Hier laat ook de eerste Roodpootvalk zich zien.
In opperbeste stemming zien we dat in het loofbos meerdere
Wiellewalen het met elkaar aan de stok krijgen. Op de grond
gaan een
4-tal Hophoppen een stuk vriendelijker met elkaar
om. Ook hier zijn weer veel
Koekoeken te zien, maar vooral te
horen. Niet veel later wordt een 2e
Wilde Kat gezien en gefo-
tografeerd.
Als we weer in de auto zitten werpen we een blik op de fraaie kuststrook bij Kaliakra. Niet veel verder zitten twee Putters in een
struik, als ook een
roodkopklauwier. Als we de terugweg via een andere route kiezen, worden we
opnieuw getrakteerd op de
voorjaarszang van de zoveelste Wielewaal. En dat in
een zeer bloemrijk steppegebied met veel bloeiende Affodil. We zijn het
dan ook
roerend met elkaar eens: ‘Wat een paradijselijke plek”! Vergeten zijn dan ook de
minder goede indrukken van een
dag
eerder Opvallende bloemen op deze locatie
zijn o.a. Stinkende Gouwe, meerdere Wikke-soorten en een soort fijne Hol-
wortel.
Bij terugkeer staat Tatyana ons op te wachten. Deze keer heeft ze een
menu klaar
gemaakt
bestaande uit:
- Groene salade met een slaatje van aardappel/vlees- Kippenbout en
aardappels- Zoet nagerecht
De heerlijke dag en het kampioensfeest worden die avond extra ge-
vierd. Naast
piano speelt Pavel nu ook dwarsfluit en zingen Jos en Pa-
vel samen een duet.
We zingen er samen wat af die avond. Taytyana en Pavel weten niet
wat hen
overkomt . Een zingende vogelwerkgroep hebben ze nog niet
eerder te gast gehad
en al helemaal niet uit Nederland. Als de glazen
nog eens worden gevuld en …..
gevuld … .. en gevuld, laat Chris, een
natuurfilmer uit Engeland, zich evenmin
onbetuigd, wat hij de volgende
dag prompt moet bezuren van zijn Aziatische eega.
Vandaag staat een trip naar het
zuidelijkste deel van de Donaudelta in Roemenië
op het programma. Johan en Wim zijn extra
vroeg uit de veren, want het belooft
een mooie dag te worden. Voor het ontbijt leggen zij hun oor te luister bij het Durankulak-
meer en “schieten” hun eerste vogelplaatjes. Na het ontbijt volgt een
moeilijke start met één van de twee Octavia”s; de rem
blokkeert. Pavel springt
meteen in de bres en belt met Hertz, de autoverhuurorganisatie. Zo te horen
wordt er een fiks Bulgaars
gesprek gevoerd. Na veel heen en weer gepraat wordt
uiteindelijk geregeld dat er een andere auto wordt gebracht. Het is
jammer
daarop te wachten. Pavel besluit daarom zijn “Branta Tours busje” in te zetten
naar Roemenië. Jos en Marietje, Sylvia en
Henk verruilen hierdoor van zitplaats.
Het zit niet bepaald comfortabel achterin, maar wat zal het. Bij de grens worden
we be-
groet door een Roemeense Nachtegaal en kopen we een vignet voor op de auto.
Vanaf de Roemeense grens voert de route ons 60 km verder naar Con-
stanta,
een stad met pakweg 350.000 inwoners. We moeten er dwars
doorheen. Pavel ontpopt
zich hier als een volwaardige Schumacher
en verwisselt voortdurend van
rijstrook. Wim moet alle zeilen bijzetten
om hem niet kwijt te raken. Niemand in
de volgauto weet immers de
weg. Het is maar goed dat we bij elk verkeerslicht
minstens 2 minuten
moeten stoppen. Wat een drukte; wat een auto’s en het is
oppassen
geblazen met overstekende voetgangers. Als Pavel een dure grote
auto
ziet met een jonge vent achter het stuur, klinkt het steevast:
“maffia”! Hij
heeft het duidelijk niet op met gefortuneerde Roemenen.
Er zijn hier vele, lange
‘dorpen; lintdorpen van wel 7 km lang! Wim
denkt - bij een blik in de verte op
het grootste binnenmeer van Roeme-
nië - grote witte vogels te herkennen als
pelikanen. Wat een ontluiste-
ring als het tamme ganzen en zwanen blijken te zijn. What a joke! Al
snel wordt het minder druk en berijden we misschien wel de
slechtste
autobaan ter wereld. Wat een enorme gaten in het wegdek en wat
een gehobbel,
zeg! Hier wordt de stuurmanskunst op alle mogelijke
manieren op de
proef gesteld. Volgens Pavel zitten hier gaten in de
weg, waar een vrachtauto in
kan verdwijnen!?! Gelukkig buigen we
even later af naar Vadu / Histria en kunnen
we eindelijk gaan vogelen.
Onderweg zien we boven de velden een jagende Bruine-
en Grauwe
Kiekendief en zijn er meerdere Grauwe Klauwieren te zien. Die beest-
jes
zijn hier absoluut niet schuw.
Pavel brengt ons naar een prachtig gebied
met een verlaten fabriek met daarachter uitgestrekte vloeivelden, hetgeen na
kor-
te tijd een eldorado blijkt te zijn voor veel vogels.
Alleen al op
deze plek met meertjes, sloten, riet- en slikvelden, zien we zeer uiteenlopende
soorten als:
We kijken ons hier de ogen uit, temeer daar we via grote betonnen platen zo’n
beetje overal mogen komen. Wat een verschil
met hier. Pavel maakt ons attent op
de vele Siesels in het gebied.
Deze grondeekhoorn vormt
een belangrijke
voedselbron voor veel roofvogels. De koddige
beestjes laten zich eenvoudig fotograferen.
Onze aandacht wordt hier ook getrokken door
menige Roemeense
kwikstaart, een ondersoort
van de Gele kwikstaart; oftewel de ondersoort
Dombrowski.
Met de onafscheidelijke telescoop spoort Jan even la-
ter
een Kleine vliegenvanger op; hetgeen ook geen ver-
keerde soort is.
Intussen doet Pavel met geluidappara-
tuur alle mogelijke moeite om ons van
dichtbij de myste-
rieuze Veldrietzanger te laten zien. En dat lukt. We krij-
gen ‘m prachtig – zij het kort - te zien, waarbij de came-
ra’s onophoudelijk klikken.
Daar krijg je nog
eens een gelukzalig gevoel van.
Tot het biosfeerreservaat van de Donaudelta behoren ook een aantal on-
diepe
meren, zoals het met brak water gevulde Istriameer. Het gebied is
goed bereikbaar, want er loopt een verharde weg langs en tussendoor.
Overal waar je
wilt, kun je stoppen. Pavel weet een mooie plek om te pick-
nicken en te vogelen.
Hier zien we de eerste groepen Roze pelikanen (met
juveniele vogels), maar ook
Kemphanen en Kleine strandlopers laten zich
mooi aanschouwen. Even later worden
ook soorten als Bergeend, Strand-
plevier, Visdiefje, Vorkstaartplevier en Kleine
PleVier ontdekt. Het houdt
maar niet op. Ieder geniet op zijn / haar manier. De
dames liggen geregeld
met hun neus op de grond om te zoeken naar bijzondere
brakwaterplan-
tjes. Johan en Wim trekken er in deze vredige omgeving samen op uit
om
nog wat mooie plaatjes te schieten. Dat lukt boven
verwachting, want ze
ontdekken langs een toegangsweggetje enkele leuke poeltjes met o.m.
Kluut,
Steltkluut, Kemphaan, Roodkeelpieper en als klap op de vuurpijl een
Poelruiter.
Het beestje zit op enkele meters afstand. Da’s nog eens kicken!
Pavel biedt ons die dag een geweldig slotakkoord met een bezoek aan het Lacul
Sinoie. Een kilometers lange hobbelige land-
weg leidt ons naar dit prachtige
lagunemeer. Onderweg zien we wederom menige Grauwe Klauwier, maar ook Kortteen-
(vliegt als een pieper) en Veldleeuwerik zijn present. In de voorste auto wordt
een Vos getraceerd. Het begint al zo gewoon te
worden allemaal. Als de auto’s
weer aansluiting vinden, vliegt er een prachtig mannetje Roodpootvalk over.
Daarvan zien we
daarna nog zeker 8 exemplaren. Het is geweldig dat Pavel hier zo
goed de weg weet, want hij koerst ons over een dijkwegGE-
tje met de late
middagzon in de rug naar een geweldige plek.
We zien een Ooievaar langs
zeilen, maar ook Kleine zilverreigers met hun gele voeten. Geregeld vangen we
het hoemp
hoemp geluid van een Roerdomp op. Voorzichtig stoppen we bij een baai
met op de achtergrond de gele kleur van bloeiend
koolzaad. Hier bivakkeren
10-tallen Roze Pelikanen, met daartussen ook één enkele Kroeskoppelikaan. In de
buurt zit een
Casarca,
een Vorkstaartplevier en verder Visdiefjes, Kemphanen, Witwangsterns en Zwartkopmeeuwen.
De apotheose moet dan nog komen. Pavel bereidt de fotografen er vast op voor en
laat hen positie innemen. Links en rechts
schieten onopgemerkte Roodkeelpiepers
weg. En dan komen ze aanvliegen …….in verschillende groepjes ……ruim 200 stuks
Roze Pelikanen, draaiend op de thermiek, dalend tegen de wind in om tenslotte
bij hun soortgenoten neer te strijken.
En dat alles pal over ons heen.
Een schouwspel om nooit meer te vergeten; zeker als een groot aantal daarna nog
gezamenlijk
gaat vissen. In één woord schitterend. Het is donker als we
eindelijk weer terug zijn bij ons verblijfadres. een geweldige dag!
Ondanks de lange nazit zijn Johan en Wim opnieuw vroeg uit de veren. Samen
rijden ze de ochtendmist aan flarden en nemen
gelijktijdig met de camera’s een
kijkje in het achterland van Durankulak. Er worden dichtbegroeide landweggetjes
bereden,
waarbij de Octavia mooi schoon wordt gepoetst (aan de onderkant wel te
verstaan). Tjonge wat zit ook hier weer een regi-
ment Kalander- en Kortteenleeuweriken.
Ook de Grauwe Klauwier is overal paraat. Zelfs een
Roodkopklauwier wordt gespot. Net als we het idee
hebben dat we een beetje te
ver uit de koers zijn
gedwaald, komen er 2 Patrijzen los, die zo stom zijn
om
bijna een kilometer voor de auto uit te lopen /
rennen in plaats van weg te
vliegen. Even later ont-
dekken we een Roodpootvalk op het draad. Daar-
na
wordt de terugweg aanvaard, waarbij voor het
eerst ook het dorpje Durankulak wordt
aangedaan.
Net als de rest zich zorgen maakt over de wegblij-
vers,
rijden
we de inmiddels bekende parkeerplaats
op, zodat
we als groep samen kunnen ontbijten
Ook deze dag hebben we Pavel ingehuurd om als natuurgids met ons mee te gaan.
Hij gaat als co-pilot mee met Wim achter
het stuur en Johan en Jan achterin.
Voortdurend klinkt het: “Go, go go” en “Stop, stop, stop” als er weer iets
ontdekt wordt.
Wim trekt zich van dat drukke gedoe niet veel aan aan en doet het
duidelijk wat rustiger aan dan onze “Schumacher” van een
dag eerder. De andere
vier geven de nieuwe auto, een rode Seat Ibiza, de vuurdoop. Pavel loodst ons
eerst naar het noorde-
lijk deel van het Durankulakmeer. Bij het strand aan de
Zwarte Zee is de eerste stop. We zien al snel een pracht van een Ralrei-
ger,
gevolgd door een evenzo fraaie opvliegende Purperreiger.
Onze begeleider
doet wederom veel moeite om een nieuwe Veldrietzanger te spotten. De Engelse
benaming “Paddyfield
warbler” zal ons altijd, als Bulgarije ter sprake komt,
bijblijven. We horen wel de zachte zang van deze bijzondere rietzangersoort
en
zien zo nu en dan de rietstengels bewegen, maar dat is het dan ook. Zijn grotere
neef, de Grote Karekiet, is echter veel na-
drukkelijker aanwezig. Opwinding
ontstaat als er plotseling 10 Kwakken overvliegen, terwijl op de achtergrond een
Koekoek
roept.
Overal vliegen verder onvolwassen Geelpootmeeuwen rond.
De eerstvolgende stop bij het meer ligt een kilometer-
tje verder. Daar hebben we gerede kans op de Poel-
snip. We moeten wel eerst door een modderig stuk
met wat
poeltjes en veel riet. De gewenste soort wordt
helaas niet aangetroffen.
Daarvoor in de plaats zien we
op het draad wel een Aziatische Roodborsttapuit;
zelfs
Pavel wordt daar enthousiast van. Ook scharrelt er een
groepje Balkankwikken door het gras en doet een
paartje Baardmannetjes hetzelfde, maar
dan in het riet.
In het water geeft een tweetal Knobbelzwanen acte
de présence
en duikt er een Europese oerasschildpad
onder. Die beestjes zijn echt schuw!
Een foto maken is
er gewoonweg niet bij. Niet veel later vliegen er zelfs
14
Kwakken boven onze hoofden, temidden van een
waar kikker-concert. Heel bijzonder
is de enorme Aal-
scholverkolonie op deze locatie in een zestal in- en
inwitte
(dode) bomen. Het doet een beetje surrealis-
tisch aan.
Aansluitend rijden we van Durankulak naar Granicak waar we volgens Pavel in het
dorp mogelijk een Syrische bonte specht te
zien krijgen. Acht paar ogen speuren
de bomen af, doch deze voor ons nieuwe soort is in geen velden of wegen te
bekennen.
Iets voorbij Granicak weet onze gids een fraaie vallei, hetgeen een
heerlijke plek blijkt om samen te picknicken. We testen de
fotografische
kwaliteiten van onze musicus annex vogelkenner door ons te laten portretteren.
Ieder krijgt vervolgens de gelegenheid om al vo-
gelend, fotograferend, vlinderend, wandelend en
bloem pjes plukkend de omgeving te verkennen.
We trekken
er anderhalf uur voor uit. Er valt hier
veel te beleven en over het mooie
voorjaarsweer
mogen we al helemaal niet klagen. We zien meni-
ge hagedis, diverse
vlindersoorten, maar vooral
fraaie bloemrijke planten als Beemdooie vaarsbek,
Paarse Klaver, Kleine maagdenpalm, Witte ganzerik,
Liggend Ereprijs met
bleekblauwe, opstijgende
bloeiende stelen, Zomeradonis (rode bloempjes),
Voorjaarsadonis (grote gele bloemen), etc. etc.
Ieder geniet met volle teugen.
Omdat we niet ver van de Lodge af zijn, besluiten we daar eerst een versnapering
te nemen, waarna we na deze korte pauze
op aanraden van Pavel een bezoek brengen
aan het Hagieni Forest, net over de Roemeense grens. Hier zijn nog delen van het
oerbos aanwezig. Onderweg stoppen we in een vallei-achtige omgeving, wat
ontstaan is omdat er jaren geleden water is ont-
trokken aan het gebied. Hier komt
de griel voor, maar ondanks het vele speurwerk kunnen we deze meester in
camouflage-
techniek niet
vinden.
Wel stuiten we op 2 schaapskuddes (met geiten) en 4 herders. Twee van hen slapen
midden overdag in kleding op de
grond. Dat
levert een bijzonder plaatje op.
Wat een armoede hier en wat een lastige weggetjes
om te berijden. De tijd heeft hier werkelijk stil gestaan.
Pavel weet gelukkig overal de weg. We komen in
een Roemeens dorpje, waar men kennelijk nog
leeft
van één koe, één varken, wat kippetjes en wat zelf
verbouwde groentes.
Geld voor een grafsteen heeft
men niet, laat staan een auto. Alles gebeurt hier
nog
met paard dan wel ezel en wagen. Uit het veld opge-
raap te keien markeren de
plekken waar men hun
dierbaren heeft begraven. Kinderen zijn enthousiast
als ze
ons zien. Er gaat een wereld voor ze open als
Sylvia ze een blik gunt door de
verrekijker. Verderop
zien we een kalf en een ezel in een ruïne-achtige
omgeving
grazen. Pavel denkt dat deze mensen mis-
schien wel gelukkiger zijn dan wij met al onze luxe.
Hij kan nog wel eens gelijk hebben ook.
Na het nodige oponthoud, waarbij meerdere Ortolanen kunnen worden genoteerd,
komen we aan in het bewuste oerbos. Uit
onszelf hadden we de ingang
waarschijnlijk nooit gevonden. Het woud heeft vele open plekken en we raken
verwonderd
over de vele prachtige mooie bloemen in bloei en de vele vogels die
hun voorjaarszang uitbundig ten gehore brengen. In no-
time noteren
We toch niet
de minste soorten:
Eindelijk kunnen we na het nodige speurwerk ook
de Syrische bonte specht aan het lijstje toevoegen.
Van afstand is voorts met de telescoop mooi een
broedende
Arendbuizerd op het nest te zien. Terwijl
het merendeel van het gezelschap van
dichtbij de
flink uit de kluiten gewassen oerbomen bekijken,
krijgt Wim allerlei
opdrachten van de dames om
maar zo veel mogelijk bloeiende planten op de
ge-
voelige plaat vast te leggen. Hij is er maar druk
mee.
Opnames worden gemaakt van onder meer:
Maagdenpalm, Zomeradonis (rood), Witte ganzerik,
Witte centaurie, Knikkende salie, Witte Salie, Witte
Klaproos, Pioenroos en 3
verschillende soorten Or-
chideeën. Als we het bos willen verlaten ligt er tot
ieders verrassing een Reuzensmaragdhagedis op
een boomtak te zonnen. De heren
fotografen kun-
nen er maar geen genoeg van krijgen, te meer
daar het weinig schuwe
beestje zich in alle standen
laat vereeuwigen!
Op de terugweg splitsen we ons op. Bij een plasje langs
de kant van de weg zien
de HH Fanatici, waartoe ook
onze natuurgids, soorten als Ortolaan, Turkse
tortel,
Spaanse Mus, Balkankwikstaart, Kneu, Spreeuw, Kool- en
Pimpelmees etc
hun dorst lessen. Tja en dan komen stee-
vast de telelenzen tevoorschijn.
De Seat rijdt door naar het thuisfront. Ook zij zijn wat dorstig geworden. Het
viertal achterblijvers besluit vervolgens nog eens te
gaan kijken waar de griel
wordt vermoed. Ook is dit volgens Pavel de plek waar met zekerheid izabeltapuiten te verwachten
zijn. Het is inmiddels al in de late namiddag en
het licht wordt duidelijk minder. Aanvankelijk zien we her en der alleen gewone
Tapuiten. Ook vangen we op de achtergrond het karakteristieke geluid op van een
“kwikmedittende” Kwartel. En dan ontdek-
ken we eindelijk onze eerste Griel. Heel
behoedzaam verplaatst deze mysterieuze soort zich door het lage gras. Deze
vogels
met hun grote ogen zijn vooral in de schemering en ’s nachts actief.
Intussen heeft Pavel ook een paartje Izabeltapuiten ont-
dekt. Hij
loopt een
eindje het veld in om er een plaatje van te maken. Dat had hij beter niet kunnen
doen, want plots wordt hij
achterna gezeten door 3 grote – woest blaffende –
honden. En dat juist op een moment dat één van de Izabeltapuiten bij ons
in de
buurt is gaan zitten.
Gealarmeerd door het woedende geblaf zien we Pavel
op ons afren-
nen. De honden zijn dicht in de buurt en lijken hem te willen
aanvallen.
Hij stopt, gaat op de hurken zitten en probeert de dieren met zijn appa-
ratuur van zich af te houden. Bij het zien van dit alles schieten we on-
middellijk te hulp. De honden aarzelen bij de nadering van versterking
en
kiezen daarna “het hazenpad”. Gelukkig loopt alles met een sisser af.
Pavel
heeft de schrik duidelijk in de benen. Hij heeft bovendien geen
goed woord over
voor de Roemeense herders, die dergelijke gevaar-
lijke honden zo vrij laten
rondlopen. Jammer dat de mooie dag op deze
manier nog een dipje te verwerken
krijgt. De nare smaak spoelen we
bij terugkeer weg met een gezamenlijk
aperitiefje. Onze maaltijd bestaat
daarna uit groentesoep, rijst met lamsvlees,
salade en zoete koek en
soesjes na. Het smaakt wederom voortreffelijk! Met dank
aan onze
gastvrouw.
5 mei (woensdag) :
Shablameer – Kamen Briag - Yailata – Balcik - Albena
Pavel vergezelt ons vandaag slechts de eerste uren. Hij heeft deze dag veel te
regelen in verband met de voorbereiding van
een buitenlandse reis. Hij weet een
andere toegang tot het Shablameer en brengt ons naar een deel waar we nog niet
zijn ge-
weest. Meteen al hebben we twee nieuwe soorten te pakken.
Een wijfje Citroenkwikstaart scharrelt langs de
waterkant en laat zich mooi van dichtbij zien en vereeuwigen.
Ook vliegen er een aantal Zwarte Ibissen op.
Dat is
nog eens een hoopvol begin van de dag. Er worden op deze plek opnieuw leuke
soorten waargenomen, als:
Bij de Shablacamping zetten we de auto’s aan de kant. Vlakbij
de Zwarte Zee is
het met veel bos en water in de buurt goed
vogelen. Putter, Groenling, Spaanse
Mus, Boomklever, Syrische
Bonte Specht, Kleine Bonte Specht, Bonte
Vliegenvanger, Witte
Kwikstaart, Zwarte Roodstaart en Wielewaal worden al snel ge-
spot. Een mannetje van laatstgenoemde soort liet zich eindelijk
eens verschalken.
Op zee speuren we nog even naar parelduikers en
bruinvissen, maar die laten zich helaas niet zien. Wel vliegen er links en
rechts Baltische Mantelmeeuwen langs de Zwarte Zeekust.
Vanaf de camping gaat het vervolgens
naar Kamen Briag en daarna naar Yailata.
Onderweg zien we van alles, want we rij-
den pal langs de migratieroute van veel vo-
gels. Het aantal Grauwe Gorzen en Grau-
we Klauwieren is al lang niet meer te
tellen,
evenals de vele Kalanderleeuweriken.
Geregeld komen we ook Grasmussen
te-
gen en zo hier en daar zit ook een Kleine
Klapekster.
Menige
vogelsoort is nog op trek. Yailata hebben we zondag reeds gezien. Het is een
vallei langs de kust met fraaie rotspartijen.
Het is met recht een supermooi
paradijsje. Voor de roze spreeuw is het hier nog net iets te vroeg. Deze
attractieve soort gaat
dan ook helaas aan onze neus voorbij.
Van Kavarna gaan we “binnendoor” richting Balcik, Even later
wordt ons een
prachtig uitzicht op de Zwarte zee gegund!
Pavel heeft ons op de kaart een
kalkrotsplateau aangewezen
waar we volgens hem, met héééééél veel geluk een
Finch
tapuit zouden kunnen aantreffen. Deze soort schijnt in dit deel
van
Bulgarije erg zeldzaam te zijn. Net als we de voertuigen
hebben geparkeerd en
aan de picknick willen beginnen, is het
Henk (wie anders), die de vogelaars
onder ons wederom een
adrenalinestoot bezorgt. Op amper 40 meter zit er één. De
wit-
te mantel en rug is hét kenmerk van de Finch tapuit. Met name
de witte rug
doet ‘m verschillen van de Bonte- en de Rouwta-
puit. We dopen de Finch Tapuit al
snel om tot: Henk Finch tapuit
oftewel Henk vindt z’n tapuit! We zien hier even
later ook
meerdere Bijeneters en even zoveel Wielewalen. Wat een ge-
weldige
kleurenpracht. Alle drie soorten lijken zo te zien nog
niet erg lang terug. Ook
wordt voor de verandering nog een
Balkansperwer gespot. Wim is kennelijk zo
onder de indruk
van al dit vogelgeweld dat hij bij het maken van een macro-
tje
van Gouden Regen achterover kukelt.
Het geheel doet nogal vermakelijk
aan. Met name de dames in ons gezelschap kunnen zich ook hier weer helemaal
uitleven,
want er zijn prachtige bloemen te zien, zoals Frans vlas,
Purperorchissen, Wolfsmelk, een grote lichtgele Lipbloem (laag op de
grond als
klein struikje op de kalkrijke rotsgrond). We zien ook :
- Lichtroze Klaver met liggend blad, geen klaverblad dus maar een wikke soort
(lichtrood).
- Struikjes Vuurdoorn
- Knikkende Salie
- Citroengele ‘Ganzeriksoort’, zacht behaarde steel, hard donkergeel,
handvormige blaadjes.
Ook het Oranjetipje vliegt hier vrijelijk rond.
Dit is wat je noemt schraal grasland op kal-
krijke rotsgrond. Het vrouwengilde is hele-
maal in haar element
tussen al die bloemen.
We werpen nog één keer een blik op de White
Lagoon waar we net zijn geweest en
rijden dan
via de hoge kustweg naar Balchik. Hier wordt
even gepind omdat we
geen Roemeens en Bul-
gaars geld meer hebben en om te tanken. By the
way;
Bij Pavel kan gewoon met euro’s betaald
worden. Da’s wel net zo handig. Vervolgens
koersen we richting Zwarte zee, maar oh wee
wat een slechte weg. We zien de
juiste afslag
over het hoofd. Dus draaien we en denken dan
op de goede weg te
zijn; die vlak langs de kust
loopt. Maar … oei, oei. Van de smalle betonweg
blijkt even later een behoorlijk stuk te zijn wegge-
spoeld.
Dat wordt dus keren op “de weg”. De dames
vinden het doodeng en doen hun ogen erbij
dicht. Met aanwijzingen van alle kanten komt
uiteindelijk alles goed en kunnen de
doemsce-
nario’s weer in de kast. Wat een opluchting!
We vinden uiteindelijk de juiste route naar Albena, waar we onze zin-
nen hebben
gezet op een bezoek aan het moerasbosreservaat. Be-
zoeken is veel gezegd, want je
kunt er niet echt in. Dat gelukt na veel
zoekwerk slechts voor een klein deel van het gebied. Voor het overi-
ge moeten we er om heen lopen.
Al van ver vangen we het onmiskenbare geluid op van de Grijskopspecht, even
later gevolgd door de zang van grote karekiet,
terwijl ook een koekoek blijk geeft van zijn
aanwezigheid. Niet veel later wordt een Witgatje ontdekt en zien we talrijke
Huis- en
Gierzwaluwen.
We volgen een wandelpad (kleiig met supergaten) met links
het moerasbos en rechts metershoog riet.
We komen op enig moment uit bij de zee waar we
ook wat schelpen zoeken voor het thuisfront. Tussen
de bedrijven door noteren we natuurlijk ook de wat
meer eenvoudige soorten als Fitis,
Geelgors,Witte
Kwikstaart, Boomkruiper, Kleine Karekiet, Grasmus,
Bonte- en
Grauwe Vliegenvanger, Putter en Kleine
Bonte Specht.
Natuurlijk laat ook de Hop
zich regelmatig zien en
horen.
De dag is inmiddels al weer ver
gevorderd; tijd dus om “naar huis” te gaan.
6 mei (donderdag)
Deze dag splitsen we ons op. Johan en Wim vertrekken om 6 uur al vroeg in de
ochtend naar Roemenië. Beide natuurfotogra-
fen nemen zich voor om de Donau-Delta
en aangrenzende gebieden te bezoeken. Ze hopen stilletjes om nog meer te zien en
vereeuwigd te krijgen van de rijke vogelwereld aldaar. De rest van de groep
heeft zich ten doel gesteld om een fikse wande-
ling te
maken rond het gehele Durankulak meer.
Hun bevindingen: Durankulakmeer
We worden door Pavel naar de camping gebracht aan het meer. We lopen
aanvankelijk 3 km langs de kust. Marietje en Sylvia
vinden hier een aangespoelde
dode dolfijn. Het beest heeft helaas door visserspraktijken het leven gelaten.
Het dier zit nog
verstrengeld in het net. Na een eindje gelopen en gevogeld te
hebben is het picknicktime. Wederom wordt er gesmuld van de
heerlijke
sandwiches, met als extraatje gehaktballetjes met extra brood, een sinaasappel
en een fles water. Super! We lopen
verder door de valleien en hebben onze blik
voortdurend gericht op het water en de rietkragen. Het meest aansprekend is
een
Grauwe Kiekendief, die vlak voor ons boven de rietkraag begint te jagen. Wat een
sierlijke vlucht. Ook ontdekken we 2
Veldrietzangers met in de directe nabijheid
een ratelende Snor. Geen alledaags tafereeltje. Al met al krijgen we ook hier
weer
diverse leuke vogelsoorten te zien en te horen, zoals:
Natuurlijk worden er ook vele planten waargenomen: zoals Zomer- en
Voorjaarsadonis, als ook diverse Klaver- en Wikkesoor-
ten. Een schaapherder
loopt met zijn kudde in de glooiende dalen. Het is allemaal zo intens, zo puur
en zo paradijselijk.
Omdat we zo dicht mogelijk langs het meer willen
lopen, lukt het ons, ondanks de heerlijke wandeling, niet om ons te oriënte-
ren.
Goed kaartmateriaal wordt dan toch ontbeerd, ondanks de vele aanwijzingen
vooraf. Na al lange tijd gelopen te hebben
proberen we ‘binnendoor’ weggetjes
door bosgebied. We lopen ons echter keer op keer vast omdat het bos
ondoordring-
baar wordt en moeten dan noodgedwongen weer terug. Het begint zoetjes
aan een echte avontuurlijke wandeltocht te wor-
den. Niemand klaagt echter. Het
past helemaal bij deze bijzondere dag. Zo struinen we vele kilometers met
telescopen en kij-
kers om de nek, om onderweg maar zoveel mogelijk bijzondere
vogels te spotten en van de omgeving te genieten. Wel bele-
ven we alles veel
intenser dan met de auto.
Omdat de tijd voortschrijdt en het al laat begint te worden, wordt Tatyana
gaandeweg ongerust. Als het al een beetje begint
te schemeren, gaat ze naar ons
op zoek. We treffen haar op enkele kilometers van de Lodge. We blijken op de
goede weg te
zitten. Ze neemt ons mee met de auto en bij aankomst genieten we
van een fraaie zonsondergang.
Weliswaar met vermoeide voeten, maar
uiterst voldaan geven we ons daarna over aan de geneugten des levens.
Tussentijds
vernemen we telefonisch dat Johan en Wim tegen tienen terug hopen te
zijn.
De bevindingen van Johan en Wim: Donaudelta - Roemenië
Vanwege het vroege vertrek kunnen we lekker opschieten. We zijn alras door
Constanta heen en rijden via de E 87 naar Baba-
dag en Tulcea. De eerste soort die
we te zien krijgen is een Wespendief. Onderweg stoppen we bij een
Oeverzwaluwkolonie.
Ook vliegen er Bijeneters rond. Pogingen om een aantal
vliegende exemplaren te fotograferen pakken niet goed uit. Voor
goede lichtomstandigheden
is het nog net iets te vroeg.
Na ruim 2 uur bereiken we Tulcea, waar we opnieuw even stoppen om de historische begraafplaats aldaar van
dichtbij te
bekijken.
Van daaruit rijden we naar Malcoci, Nufǎru,
Victoria
en Beştepe. Overal op de route zijn ze met de weg be-
zig. Dat houdt
behoorlijk op. Ondertussen vergapen
we ons aan de primitieve omstandigheden
waarin me-
nige Roemeen heden ten dage nog leeft. Een enkele
koe, geit of paard
aan de beek of langs de straat;
ganzenhoedsters die enkele ganzen een slootje
indrij-
ven, zigeunervrouwen met kinderen aan de rokken,
krotten en hutten waarin
mensen wonen, wroetende
varkens in de modder; oude ezelkarretjes met ijzeren
wielen; we raken eenvoudigweg niet uitgekeken.
Aanvankelijk maken we wat opnames met de tele-
lens, maar met gebarentaal, door vriendelijk te knik-
ken en de camera’s te laten zien, merken we al snel
dat
niemand bezwaar maakt om op de kiek te wor-
den gezet. Sterker nog: menigeen
poseert trots voor
die aardige toeristen. Nochtans blijven we vooral
speuren
naar vogels. Al snel zien we de eerste Bijen-
eters, niet veel later gevolgd door
menige Scharre-
laar. We komen die dag zeker 5 van deze tamelijk
zware, maar o zo
fraai gekleurde beesten tegen.
Aan alles is te merken dat al deze vogels nog
maar
net terug zijn uit hun overwinteringgebieden. Bij het
dorpje Victoria
zetten we de auto opnieuw aan de
kant. Op de rug van een aangespannen paard zit
een Russische kauw, die druk doende is nestmate-
riaal te verzamelen. Hij is
weinig zachtzinnig bezig;
we zien ‘m grote plukken uit de deels nog winter-
vacht trekken.
Onze eerstvolgende stop
is bij het Lacul Pietrei (meer),
niet
ver van Mammudia. Al van afstand zien we veel
reigers. Als we het terrein
oprijden, maken we meteen
al weer kennis met diverse siesels. Overal waar kleine
heuveltjes zijn, kun je ze aantreffen. Bij het water tref-
fen we al snel Kleine
zilverreigers, Purperreigers en ….
tenminste 7 Ralreigers aan. Sommige
exemplaren zijn
prachtig op kleur, compleet met blauwzwarte snavels
en lange
“manen”in de nek. Nog prettiger is het dat ze
zich gemakkelijk laten benaderen.
Menig exemplaar
hebben we dan ook vrij eenvoudig op de gevoelige
plaat kunnen
vastleggen.
Ook Dodaars en
Witoogeend kunnen alhier worden
genoteerd.
Pas bij Murighiol bereiken we het zuidelijk deel van de Donau Delta, waarvan we
overigens maar weinig te zien krijgen. Bij het
haventje hebben we zicht op de Bratul St. Gheorghe. Daar treffen we soorten als Visdief, Huiszwaluw, Spaanse
mus, Ooievaar,
Roek, Bonte Kraai en Tapuit. Veel huisjes hebben hier een rieten
dak en de muren zijn versierd met veel houten ornamenten. Op
menige plek heeft
men een ooievaarspaal geplaatst, welke zo’n beetje allemaal bezet zijn. Spaanse
mussen maken in kolonie-
verband dankbaar gebruik van de kolossale bouwsels om er
te gaan nestelen. Vanaf Murighiol lukt het ons aanvankelijk niet
om de door
Pavel opgegeven gebiedjes bij Dunavatu de Sus en Dunavatu de Jos te vinden.
Wegbewijzeringsborden zijn ner-
gens te vinden en ook de Tom-Tom laat het volledig
afweten. We zijn zo’n beetje in niemandsland. Twee tot 3 keer berijden we
dezelfde weg en testen daarna alle zijwegen. Hiermee gaat jammer genoeg veel
tijd verloren. Gelukkig vinden we uiteindelijk
toch nog de juiste weg met
daaraan enkele grote vennen, waar je gewoon omheen kunt rijden. In het midden
liggen eilandjes
waar kolonies Kluten, Steltkluten, Zwartkop- en Kokmeeuwen
gebroederlijk naast elkaar tot broeden komen.
Verder zien we
Regenwulpen, diverse Knobbelzwanen, Geelpootmeeuwen, Krak-, Tafel- en Bergeenden
en zelfs nog enkele
Geoorde Futen. Ook hier weer zien we ettelijke siesels. De
isabeltapuit is er maar blij mee, want deze soort broedt in hun holen.
Na deze oppepper rijden we door naar Zebil, waar ons oog
valt op veel Oeverzwlauwen en Witwangsterns, alsmede en-
kele Roze Pelikanen, een 2-tal
Witgatjes en een mannetje
Kroon eend. Omdat we geld nodig hebben om te kunnen
tan-
ken rijden we door naar het nabijgelegen Babadag. Als we
het stadje
doorkruizen om een bank te vinden, zien we ver-
schillende fraai uitgedoste zigeuners. Kennelijk treft men voor-
berei dingen voor een uitbundig zigeunerfeest.
We maken
van de gelegenheid gebruik om twee zigeunermeisjes te por-
tretteren. De
beide jongedames poseren gewillig.
Omdat het niet zo wil vlotten met het vogellijstje besluiten we een doorstart te
maken naar Vadu, Histria en het Lacul Sinoie
waar we enkele dagen eerder zoveel
meer soorten hebben gezien. In no-time noteren we hier o.a.:
In de verte roept een Raaf , pas de 2e tijdens deze reis. Even later ontdekken
we een Withalsvliegenvanger en enkele Zomer-
talingen . Deze laatste wordt nog net
gefotografeerd voordat de duisternis invalt.
Onderwijl denkt Wim zonder
problemen enkele meters het gebied in te kunnen lopen, omdat een steltkluut van
het nest is ge-
gaan. Helaas voor hem is het er erg drassig, zodat de thuisreis
met kletsnatte “pootjes” moet worden aanvaard.
Op de terugweg, tijdens het tanken,
valt ons oog op
een grote nachtvlindersoort. Naderhand
wordt duid-
lijk dat het om een Grote Nachtpauwoog gaat. Logi-
scherwijs
wordt dit exemplaar ook voor het nageslacht
vastgelegd. Vanwege de goede zorgen
van onze
gastvrouw verrassen we haar bij terugkeer met een
bloemetje. hetgeen in
dank wordt aanvaard.
7 mei (vrijdag) :
Kavarna - Balgarevo -Sveti Nikola - Kamen Bryag – Shablameer
De voorlaatste dag breekt aan. We hebben ons voorgenomen om het vandaag een
beetje rustig aan te doen en vooral niet
te ver uit de buurt te gaan. Omdat het
overal vol staat met bloeiende seringen, worden daar de eerste foto’s aan
gewijd. We
rijden allereerst via Kavarna naar Balgarevo. In de loop van de week
hebben we al gezien dat er tot aan de Zwarte Zee en-
kele fraaie steppegebieden
zijn gelegen met aan het eind steile kliffen. Op goed geluk pakken we één van de
toegangswe-
gen. Het
landweggetje
kronkelt dwars door de steppe.
Wat een bloemenpracht; ook hier weer. We ‘ontmoeten’ al snel bijzondere
vogelsoorten als
Duinpieper, Kalanderleeuwerik,
Isabeltapuit en als klap op de vuurpijl een Griel
!
Met de telescoop zien we in de verte op een vuilstortplaats diverse mensen
lopen, die nog iets van hun gading proberen te
vinden. Een zigeunerfamilie met
ezel en wagen kruist dwars door de steppe ons pad. Ze zwaaien vriendelijk naar
ons en heb/
ben pret voor tien.
We stoppen bij de kliffen en kijken
uit over de Zwarte Zee. Wat een mooi
uitzicht is dat hier, vooral met de vele bloemen op de voorgrond. Dan
stuiten we
opeens - zonder dat er ook maar enig bordje of hekwerk staat
- op twee
archeologische afgravingen met enkele grote aardewerken
kannen. Het doet een
beetje denken aan de tijd der piraterij, waarbij
schatten werden begraven.
Jan
onderwerpt de kannen aan een nauwkeurige inspectie.
De volgende plek aan de kust is een vervallen ge bouw,
wat verlaten lijkt, maar toch ook weer half opgeknapt
lijkt. Op deze locatie zien we meerdere Roodstuit zwalu-
wen, die hier hun nest hebben. Iets verderop zit een Bon-
te tapuit
te zingen op een paaltje. We realiseren ons op
dat moment niet eens dat dit één
van de zeldzaamste
vogelsoorten in Europa is. Even later struikelen we hier
bijna over een Moorse Landschildpad. Ook deze soort
ontkomt er niet aan om voor
het nageslacht vastgelegd
te worden.
Het is hier heerlijk toeven, temidden van bloeiende Af-
fodil en zoveel meer bloeiende planten. Bij
zoveel bloe-
men behoort natuurlijk ook een rijk insectenleven. Er
fladderen
verschillende vlinders rond, als Bruin Blauwtje,
Boomblauwtje, Bremvlinder,
Distelvlinder en één van de
fraaiste vlindersoorten; de Koninginnepage.
Tussen een 30-tal Spaanse Mussen wordt een exemplaar
ontdekt
met lichte in plaats van donkere vleugels. Deze
mutatie
kan weliswaar niet worden vereeuwigd, maar
een
foeragerende soortgenoot wel.
In een naburig steppebosgebied zetten we opnieuw de auto aan de kant. Op de
draden zitten 2 Boomleeuweriken tegen el-
kaar aan te zingen, iets verderop vliegt
een Wielewaal heen en weer en eindelijk wordt ook onze 2e Withalsvliegenvanger
ontdekt.
Overal hoor je nu Grasmussen en ook Grauwe Vliegenvangers la-
ten zich geregeld zien. Het rinkelende belletje van
de Grauwe Gors
begint bijkans te
vervelen, zoveel zitten er overal. Ook het aantal
Grauwe Klauwieren tijdens deze
voorjaarsvakantie is al lang niet
meer te tellen. De dames sporen Blauw
Parelzaad (heel bijzonder)
op en Kuifvleugeltjesbloem.
Omdat we zoveel goede herinneringen hebben aan het Shablameer spreken de
wandelaars en de vogelaars af elkaar daar
aan het eind van de middag nog één
keer te treffen. Deze keer zit er een Ooievaar en hebben 10-tallen Paapjes bezit
geno-
men van het gebied. Ook de leucistische Grauwe Gors zit er nog steeds.
Moedertje natuur biedt ons hier nog een andere
kleurmutatie aan.
In de vallei bij Kaliakra en de Zwarte Zee maken de wandelaars onder ons nog
even van de gelegenheid gebruik om uitvoerig
de benen te strekken. Ook hier zijn
weer meerdere Wielewalen en Koekoeken actief. Volgens Pavel zou hier een oehoe
hui-
zen, maar helaas hebben we deze soort niet mogen begroeten. Het viertal
wandelt het hele plateau op de rotsen over. Daar
stond
een gedenkteken in een
ware bloemenzee op kurkdroge grond. Jos en Marietje - de beide echtelieden -
misstaan
geenszins tussen de bloeiende Affodil.
In de buurt ontdekken we Tapuit,
Duinpieper en Balkankwikstaart. In het water zitten Zomertalingen, Witoogeenden
en Purper-
reigers en de nodige steltlopers. We kijken er al lang niet meer van op.
Een herder met schaapskudde keert kennelijk terug
van een dagje steppegebied. Hij beseft niet hoezeer
wij uit een jachtige wereld komen en genieten van
de
rust, de ruimte, de bloemenpracht en de vele bij-
zondere
vogelsoorten. Voor hem is het de gewoon-
ste zaak van de wereld; voor ons westerlingen neigt
het bijna
naar jaloezie. De hond, die normaliter de
kudde bij elkaar houdt, heeft nu even
geen tijd. Hij
loopt parmantig langs ons heen met een grote koe-
ienpoot in de
bek. Onwillekeurig denken we hierbij
nog even terug aan het incident met Pavel en de
honden in Roemenië
Nog voor de maaltijd is het – zoals elke dag – weer
berengezellig. De maaltijd bestaat deze
keer uit:
- Soep (kippensoep met stukjes aardappel en groente)
- Salade (komkommer, tomaat, witte kruimelkaas)
- Ovenschotel met rijst, varkensvlees, wortel, ui en knoflook
- Gevulde cakeplakjes met crème
Na de smakelijke maaltijd pakken we onze spulletjes alvast bij elkaar, omdat aan
alles nu eenmaal een eind komt. Morgen
vroeg keren we weer terug naar Nederland.
Jammer, maar wel met heel veel mooie herinneringen. Natuurlijk laten we alles
die avond op alle mogelijke fronten nog eens de revue passeren, waarbij er veel
wordt gelachen, gezongen en geproost. Dat
doen we in
gezelschap van onze
gastheer en gastvrouw en met de Bulgaarse natuurfotograaf Ivo Damianov en zijn
vriendin.
Ivo laat ons
een aantal fantastische vogelfoto’s zien op zijn camera.
Als ter sprake komt dat we in de voorbije week de Roze
Spreeuw gemist hebben,
mag samensteller dezes één van zijn foto’s uitzoeken ter completering van ons
reisverslag. De keuze
valt op een Roze Spreeuw met moerbeibes.
Gezamenlijk keren we in de vooravond terug naar de Lodge van Pavel en Tatyana om
alvast wat te drinken en te proosten op
de geweldige vakantie. Tatyana toont ons
mooie stenen, hetgeen een specialiteit van haar is. Pavel heeft intussen een
sms'je
gekregen van de Engelse natuurfilmer Ron met de tekst: “Greetings to the
Dutch musical people” . Het kan niet uitblijven dat er
daarna weer volop wordt
gezongen.
Na een vroeg ontbijt om 6 uur in de ochtend nemen we allerhartelijkst afscheid
van Tatyana en Pavel. We laten een flinke fooi
achter voor alle goede zorgen en beloven zeker terug te zullen komen. Zij hebben
namelijk nog veel meer fraaie natuurreizen
in
petto. Wat dacht u van landen als: Belarus, Oekraïne, (Wit) Rusland,
Azerbeidjaan, Roemenië en Zuid Bulgarije (Rodopige-
bergte).
En….. we kunnen u verzekeren dat alles tot in de puntjes geregeld wordt. Met de
nodige weemoed vertrekken we vervolgens
naar Varna. Pavel heeft ons op de kaart een veel kortere route aangewezen en in
iets meer dan een uur zijn we al over. On-
derweg zien we de intussen “gebruikelijke“ soorten, maar toch ook op 3 plekken
Zwartkopgorzen. Daar hebben we de afge-
lopen week vrijwel tevergeefs naar zitten zoeken. Het vliegtuig AB 2457 van Air
Berlin, wat maar half bezet is, brengt ons weer
terug naar Düsseldorf. Onderweg slaat bij vrijwel iedereen de vermoeidheid toe
en van het weidse uitzicht krijgen we nog
maar
weinig mee.
In Duitsland hebben we nog even oponthoud omdat de taxichauffeur ons zo gauw
niet weet te vinden. Het is een andere
chauffeur dan die ons gebracht heeft. Met
een half uur vertraging brengt hij ons uiteindelijk weer naar de thuisbasis.
Resume-
rend kunnen we zeggen dat het fantastische week is geworden met tal van
bijzondere ervaringen en
waarnemingen. En dat
zulks voor herhaling vatbaar is, behoeft geen verder
betoog!!!
Special Thanks to:
Pavel and Tatyana
During our stay in Branta Lodge from 1 till 8 of may 2010 we thoroughly enjoyed:
- Your great hospitality ( both of you)
- Your kindness (both of you)
- Your excellent meals and sandwiches (Tatyana)
- The natural beauty of your country
- The musical qualities and bird knowledge (Pavel)
- All the singing together
It was great. We come back; that’s for sure.
Many thanks for everything and our very best wishes for 2011.
Your Dutch friends for ever;
Jos, Marietje, Johan, Henk, Sylvia, Jan and Wim
Tot slot / Finally:
Voor degene die in de nabije toekomst tegen een alleszins redelijke prijs de
prachtige natuur van Bulgarije wil ervaren, raden
wij aan om in contact te
treden met Branta Tours en haar geweldige gastheer Pavel Simeonov en gastvrouw
Tatyana
Simeonova.
Tel. : +359 888476601,
E-mails: branta-tours@branta-tours.cominfo@branta-tours.com
Branta Tours and Branta Birding Lodge run guided birdwatching trips to the top
birding
locations in Bulgaria, Romania, Belarus,
Russia, Azerbaijan and beyond. The
comfortable
Branta Birding Lodge overlooks Durankulak Lake in Bulgaria, ideally situated for
visiting birding locations along the Bulgarian and Romanian Black Sea coasts.
